فاطمه (س) چشم گشود. اطراف خود کسی را ندید؛ متوجه شد علی (ع) از اطاق خارج شده و در صحن منزل است. امیرالمؤمنین (ع) را صدا زد. حضرت با عجله دوید و فرمود: «چیه؟ چه می‏خواهی؟»
زهرا (س) به کنار بستر اشاره کرد. علی (ع) در کنار بالین فاطمه (س) نشست. فاطمه (س) در حالیکه لبخند زیبایی بر لبانش نقش بسته بود و از شوق زیاد، رنگ پریده‏ی چهره‏اش تغییر کرده و برافروخته شده بود، فرمود: «یا علی! الان بین خواب و بیداری، ناگهان سیمای پدرم را در مقابلم تجلی کرد. من فریاد زدم: بابا! وحی آسمانی از ما منقطع شده؛ کجایی؟
ناگهان دیدم عده‏ای از فرشتگان در مقابلم ظاهر شدند. دو فرشته جلو آمدند؛ مرا بلند کردند و بر فراز آسمان گذاردند.
من سرم را بلند کردم؛ بالای سرم، کاخهای مجلل و باغستانهای زیبا و رودخانه‏های جاری زلال مشاهده کردم. حوریان زیبا، سر از پنجره‏های قصرها درآورده، به من نگاه می‏کردند و خوش‏آمد می‏گفتند؛ می‏گفتند: مرحبا به کسی که خدا بهشت و ما را بخاطر پدر او آفریده.
فرشتگان همچنان مرا بالا بردند تا وارد منزلی شدم که دارای ساختمانهای خیلی مجلل بود. در هر ساختمانی، اطاقهای مفروش زیبایی مجهز به تمام وسایل که هیچ چشمی ندیده است، وجود داشت. در این کاخ، رودخانه‏ی زلالی جاری بود که آب آن از سفیدی، همچون شیر می‏درخشید و بوز معطر آن، تمام فضای کاخ را فراگرفته بود. من پرسیدم: این کاخ از کیست؟
گفتند: از منزل پدر توست.
پرسیدم: این چه نهری است؟
گفتند: کوثر.
پرسیدم: پس پدرم کجاست؟

گفتند: الان می‏آید.
در این هنگام، مشاهده کردم که کاخی از دور حرکت کرد؛ پیش آمد و در مقابل این کاخ ایستاد. از پلکان آن بالا رفتم. اطاقهای مفروش زیبایی دیدم. در یک تالار بسیار مجلل، مشاهده کردم پدرم با جمعی نشسته است.
تا چشم پدرم به من افتاد، از جا حرکت کرد؛ مرا در آغوش گرفت؛ پیشانیم را بوسید و در کنار خود نشانید و فرمود: ای حبیبه‏ی من! آیا نمی‏بینی خدا چه دستگاهی برای تو فراهم کرده؟
من به اطراف چشم انداختم. تا هر کجا که چشم‏انداز من بود، کاخهای باشکوه و باغستانهای زیبا مشاهده می‏کردم.
پدرم فرمود: این نعمتهای خدایی، مخصوص تو و شوهرت و فرزندانت و دوستان شما است. به تو مژده می‏دهم که بزودی بر من وارد می‏شوی.
یا علی (ع)! آنچنان قلبم پرواز کرد که از شدت شوق و لرزشی که اندامم را گرفته بود، از خواب پریدم و بخود آمدم. با این کیفیت خوشوقتم که از این جهان می‏روم و از این درد و رنج خلاص می‏شوم».
فاطمه (س) ساکت شد و مدتی در چهره‏ی علی (ع) خیره گردید؛ سپس قطرات اشک، پهنای رخساره‏ی زهرا (س) را گرفت و صدا به شیون بلند کرد.
علی (ع) فرمود: «عزیزم! چرا گریه می‏کنی؟»
زهرا (س) عرض کرد: «من خوشوقتم از اینکه از این رنج و درد خلاص می‏شوم و به نعمتهای الهی می‏رسم؛ ولی نگرانم از اینکه تو را مظلوم در میان دریای دشمن می‏گذارم.
یا علی (ع)! تو باید بعد از من، چقدر صدمه و رنج ببینی تا از چنگال این زندگی خلاص شوی و به وصالت در آن جهان نائل گردم؟ می‏دانم که گرفتاری و پریشانی تو، بعد از من بیشتر خواهد بود».
علی (ع) در حالیکه سخت از بیانات و جملات فاطمه (س) که گویی تمامی آن، یک وحی خدایی بود، متأثر شده بود، در عین حال برای تسلی زهرا (س) فرمود: «زهرای عزیزم! عیبی ندارد. این پیشامدها برای من- پهلوانی که پنجه در پنجه‏ی قهر زندگی فروبرده‏ام- خیلی ناچیز است»

بحار الانوار ج43ص218( به نقل از کتاب زهرا مولود وحی نوشته سید احمد علم الهدی)