عرفه روز شناخت
روز عرفه، روز شناخت است و هرچند نام عيد بر آن نهاده نشده ولى يكى از اعيادبزرگ اسلام به شمار مىرود. امروز روزى است كه خداى سبحان بندگان خود را به عبادتو اطاعتخويش فرا مىخواند و خوان كرم و احسان و لطف خود را براى آنان مىگسترد ودرهاى مغفرت و بخشش و رحمتش را بر روى آنان مىگشايد.
بايد از امام حسين عليه السلام فرا گرفت كه چگونه در اين روز باعظمت، بااشك ديده و قلب شكسته و نيتخالص، خدا را مىخواند. او است كه شناخت واقعى ازپروردگارش دارد و مىداند كه در اين روز، در كنار «جبل الرحمه عرفات»، چگونهبا خدايش گفتوگو كند و او را نه از روى خوف و نه از روى طمع، بلكه چون شايستهعبادت است، پرستش نمايد و نيازهايش را برشمرد و درخواست عفو و بخشش از او كندبا اين كه خود معصوم از هر خطا و اشتباهى است ولى مقام الهى را قدرى است كهتنها بندگان زبدهاش به آن معرفت دارند و عارفان حقيقى از خاندان اهلبيت عصمتاندكه مىدانند چگونه او را بخوانند و در درگاهش تضرع و زارى كنند و از پيشگاهربوبى على رغم هيچ گناهى عذر تقصير بخواهند.
راستى اگر دعاى عرفه امام حسين عليه السلام را با شناختبخوانيم، تااندازهاى شيرينى و لطافت عبارتهاى عرفانى آن حضرت را لمس مىكنيم; زيرا حسين خدارا مىشناسد و او را نزديكتر از «حبل الوريد» به خود مىداند، پس روش سخن گفتنبا او و راز و نياز كردن در پيشگاهش را خوب درك مىكند و ما بايد اين سخنان رابخوانيم و تكرار كنيم و دقت نماييم و در معانيش غرق شويم و از يم عرفانش نمىبرداريم، تا شايد نظر لطف خدا شامل حالمان گردد و پوششى از رحمت و مغفرتش بر آنهمه گناهان و نافرمانىهايمان كشيده شود چرا كه خداوند خود را به لطف و رحمت ورافت توصيف نموده، پس هرگز از خود نمىراند بندهاى را كه در اين روز شناخت، بابرشمردن گناههايش، به سويش روى آورده و از مقام ربوبيش درخواست عفو و بخششنموده است.
آرى! اگر پوشش او نبود رسوا مىشديم و اگر ابر رحمتش آنى بر سر ما نمىباريد،هلاك مىگشتيم. اگر با تاييدات پنهانيش ما را يارى نمىكرد، شكست مىخورديم و اگرما را پناه نمىداد، پناهگاهى نداشتيم.
